اعتیاد به ورزش ؛ هنگامی که ورزش کردن بیش از اینکه مفید باشد مضر است!

من ورزش کردن را همزمان با ثبت‌نام در دانشگاه شروع کردم و در ابتدا هدفهم کاهش استرس بود و هیچ انگیزه‌ای برای کاهش وزن نداشتم. وقتی درسهایم سنگینتر شد و بمن استرس می‌داد، ورزش کردن تنها راه خلاصی من از این استرس بود. اما شروع اعتیاد به ورزش برای من هنگامی بود که به اختلال خوردن دچار شدم؛ هرچقدر کمتر می‌خوردم احساس می‌کردم باید بیشتر ورزش کنم و چنانچه روزی بیش از آنچه که مدنظرم بود می‌خوردم برای ورزش کردن احساس اجبار می‌کردم، احساسی که مرا مجبور می‌کرد آن چندکالری اضافی را بسوزانم.

اعتیاد به ورزش (که به آن وابستگی به ورزش یا ورزش اجباری نیز می‌گویند) معمولا بین کسانی که به اختلالات خوردن مبتلا هستند شایع است و هرچند بسیاری از مبتلایان به این اختلال اعلام می‌کنند که برای سوزاندن کالری ورزش می‌کنند ولی خیلی بعید است این تنها (و یا حتی مهمترین) انگیزه آنها باشد. در حقیقت افرادی که به اختلال خوردن مبتلا هستند از ورزش کردن برای کنترل عواطف منفی نظیر اضطراب و افسردگی استفاده می‌کنند و چنانچه ورزش نکنند احساس گناه و عقب‌گرد می‌کنند.

هرچند افرادی که به اختلال خوردن مبتلا هستند بیش از اندازه ورزش می‌کنند ولی این زمان اختصاص داده شده به ورزش نیست که آنها را در زمره معتادان به ورزش قرار می‌دهد زیرا بسیاری از ورزشکاران حرفه‌ای نیز زمان زیادی از وقت روزانه خود را به تمرین و ورزش می‌گذرانند ولی به آنها معتاد به ورزش نمی‌گویند. اعتیاد به ورزش ویژگی‌های منحصربفردی دارد که مبتلایان به آنرا از سایر ورزشکاران متمایز می‌کند. خصیصه‌های اساسی اعتیاد به ورزش عبارتند از؛

۱-ورزش کردن کارکردهای اساسی فرد (خانواده، کار، تحصیل و …) را مختل کند.

۲-ورزش نکردن منجر به پدیدایی نشانه‌های ترک ‌شود.

نشانه‌های ترک یکی از مهمترین خصایص هر چیز اعتیادآور است بطوریکه اگرعدم حضور هر چیزی در زندگی‌تان منجر به ایجاد نشانه‌های ترک شود شما به آن چیز معتاد هستید. برای مثال معتادان به مواد مخدر اگر چندین ساعت به مواد دسترسی نداشته باشند دچار نشانه های ترک (خماری و بیقراری) می‌شوند. اعتیاد به ورزش هم چنین ویژگی را دارد بنحوی که اگر از موعد ورزش کردنتان بگذرد ولی ورزش نکنید احساس بی‌قراری و ناخوشنودی می‌کنید.

۳-فرد با هدف تغییر خلق ورزش کند (مثلا کاهش افسردگی یا احساس گناه نه سلامتی، تناسب اندام و …).

وقتی به خصیصه‌های اعتیاد به ورزش نگاه می‌کنیم درمی‌یابیم تشخیص اینکه ما یک ورزشکار منظم هستیم یا یک معتاد به ورزش سخت است. و از آنجائیکه معمولا جامعه نسبت به کسی که زیاد ورزش می‌کند (که در حقیقت ممکن است معتاد به ورزش باشد) نه تنها هیچ انگی نمی‌چسباند بلکه بعکس او را بعنوان یک فرد بسیار سلامت تلقی می‌کند نیز این تشخیص را سخت‌تر می کند. لذا باید برای تشخیص این اختلال معیاری وجود داشته باشد. خوشبختانه این معیارها وجود دارند و من قصد دارم در ادامه این یادداشت آنها را برایتان بگویم. هرچه این معیارها در شما بارزتر (یا بیشتر) باشد شما با احتمال بیشتری یک معتاد به ورزش هستید.

نشانه‌های اعتیاد به ورزش

۱-برای اینکه به ورزش خود برسید از دیگران اجتناب می‌کنید و از شرکت در فعالیت‌های مهم سرباز می‌زنید (فعالیت های مهم یعنی حضور در میهمانی‌های خانوادگی یا تفریحاتی که افراد معمولا با دوستان خود دارند).

۲-ورزش کردن مهمترین دغدغه زندگی شماست (یعنی برنامه‌های زندگی‌تان را حول ورزش کردنتان مرتب می‌کنید و این ورزش است که اولویت دارد).

۳-شما برای اینکه خلق خود را تغییر دهید ورزش می‌کنید (ورزش کردن همیشه منجر به احساس خوب می‌شود ولی هدف چیز یا چیزهای دیگریست اما اعتیاد به ورزش آنست که شما اساسا برای تغییر خلق ورزش کنید).

۴-عادات ورزشی‌تان منجر به ایجاد تعارضات جدی در زندگی‌تان شده است.

۵-سعی کرده‌اید زمان ورزش را کم کنید اما موفق نشده‌اید (وقتی سعی می‌ کنید ورزش نکنید بشدت احساس گناه و اضطراب می‌کنید و این عواطف آنقدر ادامه پیدا می‌کنند تا شما بنحوی آن را جبران کنید).

۶-در صورت ورزش نکردن نشانه‌های ترک در شما ظاهر می‌شود( بی‌قراری، ناخشنودی، افسردگی، بدخلقی و …)

۷-میزان غذای مصرفی خود را متناسب با ورزشتان تنظیم می‌کنید یا برعکس (مثلا؛ چون احساس می‌کنم امروز خوب ورزش نکرده‌ام پس شام نمی‌خورم یا چون امروز زیادتر خوردم باید بیشتر ورزش کنم).

۸-اگر یک وعده ورزش کردن را از دست بدهید، وعده بعدی را آنقدر شدت می‌بخشید که آن وعده از دست رفته جبران شود (این یکی از مهمترین نشانه های اعتیاد به ورزش است).

۹-با گذر زمان بطور وسواسی بر شدت یا زمان ورزش کردن می‌افزایید (افزودن بر شدت ورزش برای کسانی که برنامه ورزشی طولانی‌مدت دارند طبیعیست اما اگر این افزایش تحت اجبار وسواس‌گونه و نه میل و اراده باشد نشانه اعتیاد به ورزش است).

۱۰-در مورد میزان ورزش کردن خود به دیگران دروغ می‌گویید (با گذشت زمان نحوه ورزش کردنتان آنقدر غیرمنطقی می‌شود که مجبورید در مورد آن به دیگران دروغ بگویید).

اعتیاد به ورزشنویسنده: کری آرنولد

نویسنده و پژوهشگر

منبع: PSYCHOLOGY TODAY

مترجم: حمید ابراهیمی زاده

مطالب مرتبط

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که نظر می دهد

avatar
  وارد شدن  
آگاه ساختن از