چگونه نگاه شهوانی را از نگاه عاشقانه تشخیص دهیم؟

یکی از اولین دغدغه‌های افرادی که مورد ابراز علاقه قرار می‌گیرند (مخصوصا زنان) اینست که بدانند این ابراز علاقه از عشقی واقعی نشات می‌گیرد یا صرفا زائیده شهوت طرف مقابل است؟ بیشتر افراد معتقدند برای اینکه بدانید طرف مقابل عاشق شماست یا صرفا قصد سو استفاده جنسی از شما را دارد باید دریابید او بشما با نگاه عاشقانه می‌نگرد یا نگاه شهوانی؛ کسانی که به شما نگاه عاشقانه دارند به چشمانتان خیره می‌شوند و کسانی که نگاه شهوانی دارند معمولا به بدن شما خیره می‌شوند. اما آیا این مسئله حقیقت دارد؟ و اگر حقیقت دارد آیا حقایق دیگری هم هست که ما بتوانیم با “نگاه خوانی” طرف مقابل آن را دریابیم؟

در پژوهشی که اخیرا در مجله Psychological Science به چاپ رسیده، پژوهشگران از تعدادی دانشجو خواسته‌اند به عکس تعدادی از مدلهای مجلات پوشاک نگاه کنند و بعد بگویند کدام مدل منجر به ایجاد عواطف شهوانی و کدام مدلها منجر به غلیان عواطف عاشقانه در آنها شده است؟ پژوهشگران در این پژوهش از تکنولوژی ردیابی چشمی استفاده می‌کردند (نوعی تکنولوژی که می‌توان به کمک آن مشخص کرد یک فرد چه مدت روی هر نقطه تمرکز کرده است). تجزیه و تحلیل نتایج این پژوهش نشان می‌داد که این باور عامیانه درست است و احساسات شهوانی منجر به متمرکز شدن نگاه روی بدن و احساسات عاشقانه منجر به متمرکز شدن نگاه روی صورت می‌شود و جالب است که بدانید در این مورد هیچ تفاوت جنسیتی وجود ندارد بعبارتی هم مردان و هم زنان وقتی عاشق کسی باشند به صورت او نگاه می‌کنند و هنگامی که نسبت به شخصی احساس شهوت کنند به بدن او خیره می‌شوند.

چرا عواطف عاشقانه نگاه ما را بر صورت معشوق متمرکز می‌کند؟

بنظر می‌رسد وقتی ما عاشق کسی هستیم، برای احساسات طرف مقابل ارزش زیادی قائلیم و از آنجائیکه صورت هر انسان مهمترین دستگاه بازخوردی اوست، لذا عاشقان به صورت همدیگر خیره می‌شوند تا هر لحظه از احساسات و عواطف درونی شخص مقابل بازخورد بگیرند. اما وقتی شهوت توجه ما را به کسی جلب می‌کند، بیش از اینکه عواطف طرف مقابل برایمان مهم باشد، عواطف خودمان مهم هستند و لذا برای ارضای هر چه بیشتر شهوت به لذتبخش‌ترین جاهای بدن فرد خیره می‌شویم.

البته چشمان حرفهای دیگری هم دارند:

برای مثال در یکی از پژوهش‌هایی که در این زمینه انجام شد، پژوهشگران عکس‌ تعدادی از زنان جذاب را بزرگ کردند و به تعدادی مرد مشارکت‌کننده نشان دادند و از آنها خواستند آنها را بر اساس جذابیت درجه‌بندی کنند. نتایج این پژوهش نشان می‌داد هرچه مردمک چشم زنان بزرگتر باشد، از نظر مردان جذابتر هستند.

حال که با یادگیری این تکنیک ساده توانستیم تفاوت میان نگاه عاشقانه و نگاه شهوانی را تشخیص دهیم اجازه دهید ۴ نکته دیگر راجع به نگاه عاشقانه را که فکر می‌کنم بکارتان بیایید برایتان بگویم:

۱-نگاه “چشم توی چشم” منجر به برانگیختگی می‌شود.

خیره شدن در چشمان یک شخص بطور مستقیم منجر به ایجاد برانگیختگی می‌شود. اما اینکه این برانگیختگی از چه نوعی باشد بستگی به شرایط و رابطه دونفر دارد. نگاه خیره یک شخص غریبه می‌تواند منجر به ایجاد احساس ترس و ناامنی شود اما از سوی مقابل نگاه خیره یک پسر به دختر همکلاسی‌اش می‌تواند منجر به ایجاد برانگیختگی جنسی شود.

۲-نگاه یک شخص به شما می‌گوید که لبخندش واقعی است یا تصنعی.

پائول اکمن در پژوهش‌های خود به تفاوت بین خنده واقعی و خنده تصنعی پی برده است (خنده واقعی ناشی از شادی است و خنده تصنعی به تناسب شرایط یا برای پنهان کردن یک احساس است). وقتی خنده واقعی باشد چشمان باریک می‌شوند و گوشه چشم چروک می‌افتد اما در خنده تصنعی فقط لبها می‌خندند و حالت چشمان تغییر چندانی نمی‌کنند.

۳-گشادی مردمک نشان از علاقه است.

وقتی در حال نگاه کردن به شی یا شخص مورد علاقه‌مان هستیم ( نگاه عاشقانه ) مردمک چشمانمان گشاد می‌شود. یکی از سوالات بسیاری که دانشجویان و افراد عادی از من می‌پرسند اینست که “از کجا بدانیم شخصی به ما علاقه دارد یا نه؟” پاسخ اینست که؛ چنانچه در حال صحبت کردن با کسی بودید و متوجه شدید مردمک چشمانش گشاد شده، بدانید او به شما علاقمند است. البته انسانها بطور ناخودآگاه متوجه این حالت می‌شوند و نیازی نیست خیلی به دنبال کشف آن باشید. یکی از دلایلی که معمولا رستورانها فضایی تاریک دارند نیز همین است (تا مردک چشم بخاطر کم بودن نور گشاد شود و احساس علاقه به طرفین منتقل شود).

۴-خیره شدن مقابل نشانه عشق است.

بد نیست بدانید معمولا انسانها از خیره شدن در چشم هم اجتناب می‌کنند مگر در حالتی که دو نفر عاشق هم باشند. بعبارتی همانطور که احتمالا تجربه کرده‌اید خیره شدن در چشمان شخصی دیگر برای مدت طولانی هم خودتان را معذب می‌کند و هم شخص مقابل را و این حالت تنها هنگامی خوشایند است که بین این دو نفر عشق در جریان باشد.

نگاه عاشقانهنویسنده: دکتر رونالد رجیو

استاد روانشناسی کالج کلارمونت

منبع: PSYCHOLOGY TODAY

مترجم: حمید ابراهیمی زاده

مطالب مرتبط

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که نظر می دهد

avatar
  وارد شدن  
آگاه ساختن از